Over een wereld die kleiner werd — en de werelden die daardoor juist ontstonden.
Over een wereld die kleiner werd — en de werelden die daardoor juist ontstonden.
Er was geen moment waarop ik wakker werd en dacht: vanaf vandaag word ik schrijver...
Geen jongensdroom. Geen verborgen manuscript dat al twintig jaar in een lade lag. Geen romantisch verlangen om ooit mijn eigen naam op de kaft van een boek te zien staan.
Sterker nog: als je mij een paar jaar geleden had verteld dat ik op een dag voor mijn plezier uren achter een computer zou zitten om verhalen te bedenken over oude kastelen, stemmen in het donker en twaalfjarige meisjes die dingen horen die andere mensen niet kunnen horen, had ik je waarschijnlijk aangekeken en gevraagd of alles verder goed met je ging.
En toch zit ik hier.
Te schrijven.
Vrijwillig zelfs.
Als je wereld kleiner wordt
De aanleiding was eerlijk gezegd minder leuk.
Door langdurige ziekte veranderde mijn leven. Dingen die vroeger vanzelfsprekend waren, werden dat steeds minder. Mijn lichaam begon grenzen te stellen waar mijn hoofd het lang niet altijd mee eens was.
En daar kun je tegen blijven vechten.
Dat heb ik trouwens ook geprobeerd.
Ik kan uit ervaring melden dat het lichaam daar bijzonder weinig van onder de indruk is.
Langzaam moest ik accepteren dat mijn wereld op sommige gebieden kleiner werd. Dat niet ieder plan uitgevoerd kon worden. Dat energie niet onbeperkt beschikbaar was. Dat er dagen waren waarop mijn hoofd nog twintig dingen wilde terwijl mijn lichaam bij nummer drie al vriendelijk verzocht de werkzaamheden te staken.
Maar er gebeurde ook iets anders.
Ik ontdekte een plek waar al die beperkingen niet bestonden.
Mijn verbeelding.
Daar gelden andere regels
In mijn hoofd hoef ik nergens toestemming voor te vragen.
Ik kan 's morgens in België aan de koffie zitten en vijf minuten later door een mistig bos in Noord-Engeland lopen.
Ik kan een oud huis bouwen zonder bouwvergunning.
Ik kan iemand honderd jaar terug in de tijd sturen.
Ik kan een deur plaatsen waar gisteren nog een muur stond.
En als ik écht een slechte bui heb, kan ik iemand zelfs gewoon dood laten gaan.
Dat laatste klinkt misschien verontrustender dan ik het bedoel.
Het punt is: op papier gelden andere regels.
Mijn omstandigheden kunnen bepalen hoeveel ik op een dag fysiek kan doen.
Ze kunnen niet bepalen waar ik naartoe kan in een verhaal.
En precies daar begon schrijven iets voor mij te betekenen.
Toen kwam TOUCHED
Het begon klein.
Een beeld. Een sfeer. Een paar ideeën.
Een gezin dat voor enkele maanden naar een oud kasteel in Noord-Engeland verhuist. Een meisje dat langzaam merkt dat er iets aanwezig is wat de rest van het gezin niet kan waarnemen.
En één heel klein geluid:
Pst...
Meer was er eigenlijk niet nodig.
Langzaam kwamen er personages. Kamers. Gesprekken. Geheimen. Ik begon na te denken over wat er gebeurd kon zijn voordat het gezin daar arriveerde.
En voor ik het goed en wel besefte, was ik niet meer een beetje aan het schrijven.
Ik was een boek aan het schrijven.
TOUCHED.
Dat proces verraste me misschien nog wel het meest.
Niet alleen omdat er uiteindelijk daadwerkelijk een roman ontstond, maar omdat ik ontdekte hoeveel plezier ik beleefde aan alles wat eraan voorafging.
Een personage dat ineens iets zegt wat je zelf niet had gepland.
Een scène die in je hoofd compleet anders begint dan hij uiteindelijk op papier eindigt.
Een zin die plotseling verschijnt en waarvan je onmiddellijk weet:
Ja.
Die blijft.
En natuurlijk ook de andere kant.
Een halve ochtend schrijven, teruglezen en tot de conclusie komen dat je zojuist drie uur van je leven hebt geïnvesteerd in tekst die voornamelijk geschikt is voor de digitale vuilnisbak.
Ook dat blijkt schrijven te zijn.
Wanneer wordt iemand eigenlijk schrijver?
Daar heb ik nog steeds geen goed antwoord op.
Is dat wanneer je een boek schrijft?
Wanneer iemand het leest?
Wanneer je het publiceert?
Of pas wanneer iemand die je niet persoonlijk kent bereid is er geld voor neer te leggen?
Geen idee.
En eigenlijk interesseert het me ook steeds minder.
Ik schrijf.
Dat vind ik voorlopig een prima definitie.
TOUCHED is inmiddels geschreven. En terwijl ik dacht dat daarmee misschien gewoon een leuk project was afgerond, gebeurde er iets vervelends.
Er kwam nóg een verhaal.
CALLED.
Blijkbaar had mijn hoofd besloten dat één boek niet voldoende was.
Dus zit ik inmiddels opnieuw achter mijn computer. Met Sophie. Met Margaret. Met een stem die Sophies naam kent.
En met een verhaal waarvan ik zelf nog niet precies weet waar het mij uiteindelijk naartoe gaat brengen.
Dat is misschien juist het leukste gedeelte.
En toen kwam deze blog
Deze website is eigenlijk vanuit precies dezelfde gedachte ontstaan.
Niet omdat ik nu plotseling een complete auteurscarrière moet opbouwen.
Er is geen contentstrategie.
Ik heb geen schema waarop staat dat iedere dinsdag om 09.00 uur een inspirerend artikel moet verschijnen.
En ik ga al helemaal niet iedere week een e-mail sturen met als onderwerp:
“DEZE 5 SCHRIJFGEHEIMEN VERANDERDEN MIJN LEVEN!!!”
Mocht ik daar ooit mee beginnen, stuur me dan alsjeblieft een bericht dat het tijd is om even buiten te gaan zitten.
Deze blog is gewoon een plek waar ik dingen kwijt kan.
Over schrijven.
Over verhalen.
Over waar ideeën vandaan komen.
Over boeken die ontstaan en boeken die misschien nooit verder komen dan een bestand op mijn computer.
En waarschijnlijk af en toe over het leven zelf.
Niet omdat ik denk dat ik overal een antwoord op heb.
Juist niet.
Geen groter plan
Misschien leest straks niemand dit.
Misschien een paar mensen.
Misschien groeit deze blog ooit uit tot iets veel groters.
We zien wel.
Dat is tegenwoordig sowieso een uitspraak waar ik steeds meer plezier in krijg.
Niet alles hoeft ergens naartoe.
Niet iedere hobby hoeft een onderneming te worden.
Niet iedere droom heeft een deadline nodig.
Sommige dingen mogen bestaan omdat je ze simpelweg graag doet.
En schrijven is voor mij zoiets geworden.
Mijn wereld werd op sommige gebieden kleiner.
Maar ergens onderweg ontdekte ik dat ik met een toetsenbord, een beetje fantasie en een leeg document werelden kon bouwen die zo groot mochten worden als ik zelf wilde.
Ik begon dus niet te schrijven om schrijver te worden.
Ik begon te schrijven omdat ik ontdekte dat ik daar overal naartoe kon.
En voorlopig bevalt het me daar uitstekend.
Welkom op mijn blog.